Hechłok RPG

  „Dead Man” Jarmuscha i „Bone Tomahawk”. Na takich filmach wyrósł Frontier Scum – acid westernowy borg. „Ostatnie yeehaw klanu Heehaw” Tytusa Rducha to scenariusz do tego systemu, który w 2023 roku wygrał Quentina. Drużyna poluje na herszta szajki bandytów, która terroryzuje mieszkańców niewielkiej doliny. Nad miasteczkiem zbierają się ciemne chmury, szaman szykuje potworną zemstę, a w okolicy pojawili się agenci Incorporation oraz tajemniczy artysta. Brud, kurz, rewolwery i coś nadprzyrodzonego czającego się w tle. Scenariusz to doskonały przykład tego, jak przygotować OSR-owy hexcrawl. Są tabele plotek, ciekawe miejsca i spotkania losowe. Są stronnictwa, które mają własne cele i realizują je niezależnie od drużyny. Całość napędza zegar zagłady, który odlicza czas do dramatycznych wydarzeń. Gracze mogą krążyć po dolinie, ile chcą, ale dolina na nich nie czeka. Wspominałem kiedyś, że Tytus ma bogatą wyobraźnię, ale też nadzwyczajną dbałość o szczegóły. Tutaj widać to jak na dłoni....

  „Wieża Słonia” Roberta E. Howarda ukazała się w „Weird Tales” w 1933 roku i jest czystą esencją sword & sorcery. Luiz Eduard Ricon zrobił z niej loch. Wszystko zaczyna się w karczmie. Tabela plotek pozwala zawiązać akcję, która szybko przenosi się do tajemniczej wieży skrywającej skarb. Oczywiście czeka tam coś znacznie gorszego. I tu pojawia się problem. Wieża to niebezpieczna fabularnie konstrukcja, bo bardzo ogranicza sprawczość graczy. W zasadzie można iść wyłącznie w górę. Autorzy stosują kilka wytrychów, które mają być na to lekarstwem. Czy skutecznie? Nie jestem do końca przekonany. Ale lepiej, że są, niż gdyby miało ich w ogóle nie być. Prawdziwa sprawczość opiera się na głównej decyzji fabularnej – zabijać czy pomagać. To tu leży ciężar opowieści. Rozterki moralne w OSR-owym lochu? Lubię to. Kolejne strony opisują piętro po piętrze pomieszczenia, przeciwników i zagadki. Spektakularnych fajerwerków nie ma, ale nudno też nie jest. Taki solidny lochowy standard. Okładka...

  Skynet, Cylonowie, HAL 9000. Bunt maszyn to jeden z najbardziej ogranych motywów science fiction. Echa RPG zaczynają się w momencie, gdy ludzkość już przegrała i teraz musi jakoś żyć dalej. Gra umieszcza postaci w uniwersum Algorytmu Wojny Michała Cholewy. Po ogólnoświatowym buncie AI ludzkość znalazła się na krawędzi. Śledzimy losy mieszkańców zaginionych kolonii albo załóg statków w misjach ratunkowych. Bariery prędkości światła nie pokonano, ale międzygwiezdne pojazdy przemieszczają się za pomocą skoków w przestrzeni metrycznej. Inteligentnych obcych nie znaleziono. Konwencja to dramat SF, thriller psychologiczny, polityka w skali lokalnej – to nie klasyczne umieranie w kosmosie. Mechanicznie autor wzoruje się na PbtA – 2k6 plus cecha, pełny sukces, sukces z konsekwencjami albo porażka. Ruchy traktuje jednak bardziej tradowo. Jest ich trochę za dużo, czasami opisane są jak zwykłe testy, a do tego dostajemy rozpisane wyniki na 6-. Ruchy MG, pryncypia i porady są już dużo bliżej...

  Lancer w twardej oprawie liczy ponad 430 stron. The Mecha Hack mieści wielkie roboty, kaiju i gotowy setting na kilkudziesięciu. I radzi sobie z tym bardzo kompetentnie. Wcielamy się w pilotów gigantycznych machin wojennych. Świat i jego reguły możemy stworzyć sami albo skorzystać z mini-settingu Lodestar Alpha – rozdarty wojną układ gwiezdny, w którym ścierają się ludzkie frakcje, a w tle czają się kaiju z innego wymiaru. Mechanicznie to The Black Hack, czyli rzut k20 pod cechę. DnD, ale proste jak wiązka lasera. Bardzo fajne jest tworzenie bohaterów graczy. Wybieramy jeden z czterech typów mecha i jego pilota, który również wpływa na parametry całej postaci. Na start dochodzi jeszcze wybrany moduł, który pozwala na jeszcze większe zróżnicowanie możliwości poszczególnych maszyn. Kolejne zdobywamy przy awansie. Szybko, konkretnie i radośnie. Na końcu znajduje się sekcja dla Mistrza Gry z generatorami misji, a do tego gotowy playset – kawałek opisu świata, frakcji i ich celów. Moż...

  Lego Movie, Toy Story i Barbie w świecie Liminal Horror . Playthings to funnelowy scenariusz, który wrzuca postacie graczy do wypaczonego domku dla lalek. Mechanicznie wszystko się spina. Przygoda to pointcrawl, który zawiera konkretne procedury, tabele pokłosia, spotkań, strachów i przeszkód. Pomieszczenia domku opisane są porządnie, znajdują się w nich ciekawe miejsca i pokręcone sytuacje. Technicznie też nie ma się do czego przyczepić. Skład jest estetyczny (chociaż akurat te powycinane głowy lalek trochę mnie niepokoją), okładka fajna, wszystko opisane w sposób czytelny i zrozumiały. Mimo wszystko ten temat zupełnie mnie nie kupił. Niby pasuje idealnie do strasznej liminalności, ale nakręcane robociki i sprężynki schodzące po schodach jako przeciwnicy są dla mnie tak abstrakcyjni i surrealistyczni, że nie mogę sobie wyobrazić takiej sesji. Wiem jednak, że są gracze i mistrzowie, którzy lubią takie klimaty. Dla nich to może być ciekawa propozycja. Ja odpuszczam.

  Grupa beztroskich nastolatków wyjeżdża nad jezioro, następuje środek filmu, a na końcu zostaje jedna jedyna Final Girl. Ta gra zaczyna się właśnie w tym momencie. To solówka, w której musisz po prostu przetrwać, rejestrując kolejne godziny swojej walki z maniakiem. Wydarzenia można spisywać, publikować w sieci, ale twórcy gry zachęcają do nagrywania dziennika na dyktafonie (a może nawet w wersji video). Mechanicznie gra opiera się na prostych narzędziach: talii kart, kości K6 oraz wieży Jenga. Kości określają liczbę wyzwań. Talia pełni funkcję wyroczni – ciągnięte karty budują narrację, a Jenga odpowiada za obrażenia - wyciągasz klocek za każdym razem, jak coś ci się stanie. Jak wieża padnie - wykrwawiłaś się i nie żyjesz. Cztery wyciągnięte króle - morderca cię dopadł i... nie żyjesz. No chyba że wcześniej zbierzesz 4 asy. Wtedy wygrywasz ostateczne starcie. Można też doczekać się na przyjazd policji - trzeba tylko 10x wyrzucić 6 (rzucasz co turę). Jak widać, istnieje spore praw...

  Ostatnio wciągnęły mnie miecze i tarcze, ale Izzy i jego kosmiczna gra dla dzieciaków zabrali mnie znowu w kosmos, więc sięgnąłem na półkę z Mothershipami, żeby trochę poumierać w kosmosie. Distress Signals to mała broszura, która zawiera kilka prostych scenariuszy ze wspólnym mianownikiem - odbieracie sygnał SOS i ruszacie na ratunek, a tam... Opcji jest pięć. Jedne lepsze, inne nieco gorsze, ale wszystkie są całkiem zgrabnymi przerywnikami między głównymi misjami. Przygody są króciutkie, mają opisaną sytuację początkową, mapkę, opis kolejnych pomieszczen, atrybuty NPC-ów i przeciwników. Wszystko, co trzeba, żeby rozegrać dwugodzinną sesję, dobrze się bawić i nie zmęczyć. Nikt nie odkrył tu koła na nowo. Historie są dość sztampowe (a może: klasyczne) - jacyś piraci, jakieś szympansy (motyw lepiej ograny w Circle the Flame), nielegalne badania, nadchodząca zagłada. To, co podoba mi się w nich najbardziej, to fakt, że mogą być wykorzystane jako zahaczki. Jeden ze statków leciał na...

  W podręczniku głównym Cienia Władcy Demonów kwestie religii były ledwie liźnięte. Nie przeszkadzało mi to, bo jakoś nie przepadam za tym tematem w grach. Nigdy nie lubiłem grać kapłanem, a opisy systemów wierzeń, bóstw i bogów jakoś mnie nie wciągały. "Niepewna wiara" trochę zmieniła moje podejście. Dodatek skupia się na rozbudowaniu tła religijnego oraz mechaniki kapłanów na Urth. Znajdziemy tu szczegółowy opis głównych wyznań – od monoteistycznego Kultu Nowego Boga, przez Starą Wiarę i Wiedźmiarstwo, po Kult Czcigodnych Zmarłych czy Mrocznych Bogów. Czytając podręcznik, odniosłem wrażenie, że autor zna się na rzeczy - opisy sprawiają wrażenie sensownych i wiarygodnych, a cała konstelacja układa się w zgrabną sieć powiązań i zależności. Kluczowym elementem mechaniki jest natomiast zróżnicowanie profesji Kapłana. Zamiast generycznego wzorca otrzymujemy warianty mocno zakorzenione w konkretnej wierze. Przekłada się to na unikalne czary, dedykowane tradycje magii oraz odmienn...

  Współczesne wtargnięcie do Trophy Dark? Opuszczone centrum handlowe zamiast gęstego lasu? Taką ciekawą próbę podjął Skrajnie Poczytalny w swoim scenariuszu "Centrum Arkadia". Gracze wcielają się w ekipę urbexowców, którzy po obejrzeniu tajemniczego filmu z opuszczonego, niedokończonego centrum handlowego sami chcą zapuścić się w jego ruiny. Z każdym kolejnym kręgiem schodzą głębiej w paszczę konsumpcyjnego szaleństwa. Sklepy mają półki pełne towarów, pięknych, błyszczących, chcę takie mieć! W cieniu kryją się manekiny. Czy jeden z nich właśnie zmienił pozę? Wtargnięcie jest naprawdę dobrze przygotowane - wszystko zgodnie z proponowaną przez twórców gry strukturą. Kolejne kręgi mają Pytania, Zagrożenia i Pokusy. Do ręki dostajemy też gotowe Traumy i Momenty. Skład jest bardzo estetyczny i przy tym czytelny. Język barwny, ale zrozumiały. Najważniejsze są tu jednak ciary. Opuszczone pomieszczenia, liminalne przestrzenie, klaustrofobia, zagubienie i staczanie się w czeluść deh...

  Pamiętasz, jak kiedyś było magicznie? Jak miałeś dziesięć lat, kończyło się lato, a ty siedziałeś na górce obok boiska? Pachniało suchymi igłami i korą, smakowało wygazowaną oranżadą. Stajesz właśnie na tej górce i patrzysz na popękane asfaltowe boisko. O tym jest Here We Used To Fly. Gra polega na wspólnym tworzeniu scen w dwóch osiach czasowych. Odwiedzacie park rozrywki. Najpierw jako dzieciaki. Jest pełno ludzi, wata cukrowa, głośna muzyka, ekscytacja. Następnie wracacie w to samo miejsce po kilkunastu a może kilkudziesięciu latach. Park już nie działa, musieliście włamać się na jego teren. Taki powrót do bezpowrotnie minionych czasów z dreszczykiem emocji. Mechanicznie to gra kooperacyjna. Nie ma mistrza gry. Każdy wybiera dwa archetypy - jeden dla swojego dzieciaka, drugi dla dorosłego (np. ciekawski -> zdystansowany). Następnie zaczyna się pętla gry. Wybieracie kilka atrakcji (podręcznik zawiera 15 do wyboru) i w każdej z nich: 1. Opisujecie wspólnie atrakcję w czasach ...