Hechłok RPG

  "Krainy spowite cieniem" mają najbardziej słoneczną okładkę ze wszystkich cieniowładcodemonicznych podręczników. Słusznie, bo to jeden z jaśniejszych punktów w tej kolekcji. We wpisie o CWD narzekałem trochę na rozdział o świecie. Wydał mi się dość generyczny, sztampowy, z niewielkim potencjałem przygodotwórczym. Ot, taki klasyczny fantaziak, opisany w pięciu zdaniach na krzyż, z którymi nie za bardzo jest, co zrobić. KSC naprawiają ten błąd. Podręcznik opisuje po kolei każde z dziewięciu miast konfederacji. Każde z nich ma bardzo konkretny (może nawet nieco jednowymiarowy) charakter. Miasta: Śmierci, Łańcuchów, Śniące, Złote, Cudów, Rozkładu, Złodziei, Krwi i Bogów dają nam mnóstwo ciekawych miejsc do rozegrania przygód. Historia buntu niewolników - proszę bardzo. Upadłe postapokaliptyczne miasto zniszczone zarazą - mamy to. Bogactwo, spiski i układy na szczytach władzy - jest. Do wyboru, do koloru. Na szczęście opis każdego z miast jest tym razem bardzo konkretny: histori...

  To już ostatnia prosta. Wszystko gotowe, złożone, można puszczać, można drukować. Tak bardzo nie chce się już tego czytać kolejny raz. A tam niestety przechodzą największe babole, których nie da się już cofnąć. 1. Skład zrobiony ze starszej wersji. Widziałem to już tyle razy. "Kurde, przecież to było już poprawione". Po czym okazuje się, że składacz nie miał dostępu do ostatniej wersji pliku, brakuje mu ostatnich poprawek i połowę pracy szlag trafił. 2. Sieroty, bękarty, wdowy, szewce. a) sierota – pojedyncza litera na końcu wiersza, b) bękart – ostatni wiersz akapitu pojawia się na kolejnej stronie, c) wdowa – pojedynczy wyraz w ostatnim wierszu akapitu, d) szewc – pierwszy wiersz akapitu jako ostatni wiersz na dole strony. I tu uwaga do sierot – myślniki zostawiamy jako ostatni znak na końcu wiersza i nie przenosimy ich do nowego. 3. Wielokrotne spacje, spacje przed przecinkami i kropkami, podwójne interpunkcje. Jakoś przy przeklejaniu tekstu lubią się wstawić dwie kropki...

  Z badań wynika, że ludzie w Polsce kupują suplementy bez opamiętania. Czy tak samo jest z Suplementem Władcy Demonów? Ten dodatek do podręcznika głównego przypomina mi trochę ziny Carcass Crawler do OSE. Kilka nowych ras, kilka nowych klas, jakiś czar, jakiś magiczny przedmiot. Tu jest bardzo podobnie, chociaż jedno z pochodzeń - niziołek - jest na tyle istotne w świecie CWD, że aż się prosiło, żeby znalazło się w podstawce. Nowe ścieżki eksperckie i mistrzowskie są nawet fajne, ale tu ciśnienie nieco opada, bo już i tak jest ich po prostu bardzo dużo. To samo dotyczy magii. Fajne te nowe czary, ale mamy ich milion. Ekwipunek jest całkiem przydatny - jakaś alchemia, trochę inżynierii. Bomby, destylowane łzy dziewicy, eliksir pomniejszający. Grubo. Zasady korzystania z pojazdów trochę za bardzo zalatują mi tradem. Poradziłbym sobie bez nich "na chłopski rozum", ale jak są, to przecież można użyć. Narzędzia Mistrza Gry są za to trochę losowe - tu jakieś magiczne miejsca, tu a...

  Jednym z największych problemów współczesnego świata są ilustracje do tworzonych przez siebie erpeżków.   Każdy chciałby mieć pięknie ilustrowaną grę, ale profesjonalne usługi są drogie (szczególnie jak naszym największym sukcesem jest zebranie $12 przez rok w modelu PWYW).   Przez moment może przyjść do głowy skorzystanie z AI, ale po pierwsze trzeba się zastanowić, czy jest to w zgodzie z własnymi wartościami, a po drugie czy ma się ochotę spłonąć na stosie. Nie pozostaje nic innego, jak nauczyć się rysować! Tu z pomocą przychodzi JP Coover, którego wychwalałem już przy okazji Star Borga. Jego poradniki dotyczące rysowania bohaterów, potworów, miast, lochów itd. to wspaniałe, łopatologiczne przyborniki, z których można czerpać pełnymi garściami. Pełno przykładów, zerowy próg wejścia. Szczerze polecam. Nie, nie pokażę, co narysowałem.

  Gdy coś mi się spodoba, nie umiem przestać. "Ciemne sprawki w Ostatniej Nadziei" to scenariusz do Cienia Władcy Demonów - kolejny dla początkujących postaci. Zaczynamy od porządnego przygotowania. W broszurze znajdziemy kilka porad dotyczących wyboru pochodzenia postaci, losową procedurę tworzenia wioski, zbiór wskazówek uzależnionych od profesji bohaterów oraz opcjonalne rozwiązanie dotyczące późniejszego wyboru ścieżki nowicjusza. Robi to wszytko naprawdę pozytywne wrażenie i zagląda w zakamarki nieczęsto pojawiające się w tradowych grach. Sam scenariusz jest intrygujący i dynamiczny. Od pierwszego zdania rzuca BG w wir wydarzeń. Są intrygi, są tajemnice, są bójki i poważniejsze starcia. Fabuła zgrabnie wykorzystuje elementy świata i pozwala dowiedzieć się czegoś o nim z własnego doświadczenia. To też robi pozytywne wrażenie. Całość podzielona jest na sceny, a na końcu każdej z nich omówione są opcje graczy i to, do której kolejnej sceny mogą przeskoczyć. Wybory graczy ma...

  Karty, znaczniki, kosteczki, gadżeciki. Po co to komu? Wystarczy kartka papieru i wyobraźnia? A może się jednak do czegoś przydają? W moje ręce wpadła paczuszka z Kartami demona. Zestaw zawiera 100 czarów, pochodzących głównie z dodatków. Na grzbietach znajdują się zresztą ich okładki, a na dole kart można znaleźć odsyłacze z numerami stron. Gwoździem programu są oczywiście opisy zaklęć, a te są niestety słabe - dokładnie tak samo jak w podręcznikach. To jeden z moich największych zarzutów redaktorskich do gry. Nie ma tu w zasadzie żadnego podziału na sekcje. Nie ma nawet nagłówka z efektem działania czaru. Trzeba przeczytać całość słowo po słowie, żeby się w ogóle dowiedzieć, co się stanie po machnięciu różdżką, a zaczyna się np. od "rzuć k6 i określ obszar, a następnie złam gałązkę..." Wiele czarów ma formę ataku, więc aż się prosi na sekcję, w której jest po prostu podane: Intelekt vs. Wola. Z jednej strony to przydatny dodatek. Fajnie mieć na stole karty z czarami, któr...

  Jak tak sobie patrzę na to, co się dzieje w sieci, to powinienem opisać hack Lalki na Fajerbol u, ale niestety twórcy nie podążają za modą i mam tylko taki o kowbojach. Tym razem warstwa mechaniczna pozostała w swojej oryginalnej formie (odsyłam do opisu podstawki). Zmienia się więc wyłącznie świat (zabrzmiało trochę jak z Prusa). Bohaterowie graczy odkładają na półkę miecze i sięgają po rewolwery, znika Mana, pojawia się Wola. Postępu nie da się zatrzymać. Sun City, rezerwat, przepastne doliny i pionowe ściany rzuconych na prerię czerwonych skał. I tu pojawia się niespodzianka: piekielne bestie, magmowe wijce i Nadzorca Bramy - regulujący ruch przez otwarte wrota piekieł. Muszę powiedzieć, że trafia do mnie ten świat. Pokręcone Wild Wild West, demony, pojedynki w słońcu i sępy czekające na ich wynik. Zabieram się za czytanie dodatków.

  Przeczytaliście to już piętnaście razy, a on wlezie z buciorami w tekst i oczywiście znajdzie jakieś błędy. Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. Warto jednak wypisać kilka popularnych chochlików: 1. Przecinek przed itp. Ten skrót oznacza "i tym podobne", a przed "i" przecinka nie stawiamy. No może poza złączeniem "itp., itd". 2. Przecinek przed "i" czasem się jednak stawia: a) po wtrąceniu Postaci udaje się osiągnąć to, co chciała, i w dodatku zdobywa potrzebne informacje. b) dopowiedzenie Kupił piękny miecz, i to za własne pieniądze. c) wymienianki Kupił miecz i tarczę, i hełm, i rękawice. 3. Ale nie zawsze stawia się go tam, gdzie wypada pauza podczas czytania na głos. Szczególnie w pozycji inicjalnej w zdaniu. Poza tym... Według mnie... Moim zdaniem... Przede wszystkim... Pewnego dnia... Podczas ostatniego lata... Tu się go nie stawia. 4. Tę/tą. Podaj mi tę tarczę. Schowaj się pod tą tarczą. 5. Policzalne/niepoliczalne. Policzalne: licz...

Trochę wdepnąłem w ten Cień Władcy Demonów. Z sesji z Mała Wieś pamiętałem, że Krzysiek chwalił ekran i... rzeczywiście jest bardzo konkretny. Akcje, ataki, przebieg rundy, bronie, stany, użycia zaklęć. Naprawdę można na nim znaleźć wszystko, co może się przydać na sesji - bez konieczności wertowania podręcznika (chociaż są do niego odnośniki i można sobie doczytać). Oprócz ekranu zestaw zawiera trzy scenariusze dla początkujących postaci. Pierwsza to drętwa ucieczka z karawany niewolników. Sama w sobie trochę wydmuszka, ale może stanowić fajny początek czegoś większego - sesja, którą graliśmy na Kapitularzu, zaczynała się właśnie od tego wątku, a później weszliśmy w las. Druga to już klasyczny horror - mała mieścina, susza, coś zabija mieszkańców, coś czai się pod ziemią. Nieźle napisana, ciekawa, z chęcią bym ją rozegrał. Trzecia to niemalże tower defence. Bohaterowie muszą przetrwać kolejne fale atakujących karczmę nieumarłych. Do scenariusza dołączona jest całkiem zgrabna procedur...

  Jakiś czas temu myślałem sobie o prostych scenariuszach do nowej fali małych OSR-ów. Doszedłem do wniosku, że jednym z kluczowych elementów jest po prostu ciekawy boss na końcu lochu. Ale, no właśnie – ciekawy. Często zdarza się, że ten kluczowy element zabawy to płaski i papierowy zbiór atrybutów. Postanowiłem poszukać rozwiązania w równoległym świecie PbtA i sięgnąłem po grę, w której ciekawy przeciwnik jest gwoździem programu – Potwora Tygodnia. Po otrzymaniu błogosławieństwa od Michaela Sandsa sięgnąłem po jego rozwiązania, pomieszałem je z tradycyjnymi cechami i przygotowałem generator ciekawych bossów. W ulotce przechodzimy przez kolejne tabele losowe (oczywiście można wybrać, zamiast rzucać kostkami): * typ i motywacja * gatunek * moce specjalne * rodzaje ataku * słabości * minionsy Nazywa się niby DURF, ale pasuje praktycznie do każdego małego OSR-a. https://hechlok.itch.io/durf-of-the-week