Hechłok RPG

  Skynet, Cylonowie, HAL 9000. Bunt maszyn to jeden z najbardziej ogranych motywów science fiction. Echa RPG zaczynają się w momencie, gdy ludzkość już przegrała i teraz musi jakoś żyć dalej. Gra umieszcza postaci w uniwersum Algorytmu Wojny Michała Cholewy. Po ogólnoświatowym buncie AI ludzkość znalazła się na krawędzi. Śledzimy losy mieszkańców zaginionych kolonii albo załóg statków w misjach ratunkowych. Bariery prędkości światła nie pokonano, ale międzygwiezdne pojazdy przemieszczają się za pomocą skoków w przestrzeni metrycznej. Inteligentnych obcych nie znaleziono. Konwencja to dramat SF, thriller psychologiczny, polityka w skali lokalnej – to nie klasyczne umieranie w kosmosie. Mechanicznie autor wzoruje się na PbtA – 2k6 plus cecha, pełny sukces, sukces z konsekwencjami albo porażka. Ruchy traktuje jednak bardziej tradowo. Jest ich trochę za dużo, czasami opisane są jak zwykłe testy, a do tego dostajemy rozpisane wyniki na 6-. Ruchy MG, pryncypia i porady są już dużo bliżej...

  Lancer w twardej oprawie liczy ponad 430 stron. The Mecha Hack mieści wielkie roboty, kaiju i gotowy setting na kilkudziesięciu. I radzi sobie z tym bardzo kompetentnie. Wcielamy się w pilotów gigantycznych machin wojennych. Świat i jego reguły możemy stworzyć sami albo skorzystać z mini-settingu Lodestar Alpha – rozdarty wojną układ gwiezdny, w którym ścierają się ludzkie frakcje, a w tle czają się kaiju z innego wymiaru. Mechanicznie to The Black Hack, czyli rzut k20 pod cechę. DnD, ale proste jak wiązka lasera. Bardzo fajne jest tworzenie bohaterów graczy. Wybieramy jeden z czterech typów mecha i jego pilota, który również wpływa na parametry całej postaci. Na start dochodzi jeszcze wybrany moduł, który pozwala na jeszcze większe zróżnicowanie możliwości poszczególnych maszyn. Kolejne zdobywamy przy awansie. Szybko, konkretnie i radośnie. Na końcu znajduje się sekcja dla Mistrza Gry z generatorami misji, a do tego gotowy playset – kawałek opisu świata, frakcji i ich celów. Moż...

  Lego Movie, Toy Story i Barbie w świecie Liminal Horror . Playthings to funnelowy scenariusz, który wrzuca postacie graczy do wypaczonego domku dla lalek. Mechanicznie wszystko się spina. Przygoda to pointcrawl, który zawiera konkretne procedury, tabele pokłosia, spotkań, strachów i przeszkód. Pomieszczenia domku opisane są porządnie, znajdują się w nich ciekawe miejsca i pokręcone sytuacje. Technicznie też nie ma się do czego przyczepić. Skład jest estetyczny (chociaż akurat te powycinane głowy lalek trochę mnie niepokoją), okładka fajna, wszystko opisane w sposób czytelny i zrozumiały. Mimo wszystko ten temat zupełnie mnie nie kupił. Niby pasuje idealnie do strasznej liminalności, ale nakręcane robociki i sprężynki schodzące po schodach jako przeciwnicy są dla mnie tak abstrakcyjni i surrealistyczni, że nie mogę sobie wyobrazić takiej sesji. Wiem jednak, że są gracze i mistrzowie, którzy lubią takie klimaty. Dla nich to może być ciekawa propozycja. Ja odpuszczam.

  Grupa beztroskich nastolatków wyjeżdża nad jezioro, następuje środek filmu, a na końcu zostaje jedna jedyna Final Girl. Ta gra zaczyna się właśnie w tym momencie. To solówka, w której musisz po prostu przetrwać, rejestrując kolejne godziny swojej walki z maniakiem. Wydarzenia można spisywać, publikować w sieci, ale twórcy gry zachęcają do nagrywania dziennika na dyktafonie (a może nawet w wersji video). Mechanicznie gra opiera się na prostych narzędziach: talii kart, kości K6 oraz wieży Jenga. Kości określają liczbę wyzwań. Talia pełni funkcję wyroczni – ciągnięte karty budują narrację, a Jenga odpowiada za obrażenia - wyciągasz klocek za każdym razem, jak coś ci się stanie. Jak wieża padnie - wykrwawiłaś się i nie żyjesz. Cztery wyciągnięte króle - morderca cię dopadł i... nie żyjesz. No chyba że wcześniej zbierzesz 4 asy. Wtedy wygrywasz ostateczne starcie. Można też doczekać się na przyjazd policji - trzeba tylko 10x wyrzucić 6 (rzucasz co turę). Jak widać, istnieje spore praw...

  Ostatnio wciągnęły mnie miecze i tarcze, ale Izzy i jego kosmiczna gra dla dzieciaków zabrali mnie znowu w kosmos, więc sięgnąłem na półkę z Mothershipami, żeby trochę poumierać w kosmosie. Distress Signals to mała broszura, która zawiera kilka prostych scenariuszy ze wspólnym mianownikiem - odbieracie sygnał SOS i ruszacie na ratunek, a tam... Opcji jest pięć. Jedne lepsze, inne nieco gorsze, ale wszystkie są całkiem zgrabnymi przerywnikami między głównymi misjami. Przygody są króciutkie, mają opisaną sytuację początkową, mapkę, opis kolejnych pomieszczen, atrybuty NPC-ów i przeciwników. Wszystko, co trzeba, żeby rozegrać dwugodzinną sesję, dobrze się bawić i nie zmęczyć. Nikt nie odkrył tu koła na nowo. Historie są dość sztampowe (a może: klasyczne) - jacyś piraci, jakieś szympansy (motyw lepiej ograny w Circle the Flame), nielegalne badania, nadchodząca zagłada. To, co podoba mi się w nich najbardziej, to fakt, że mogą być wykorzystane jako zahaczki. Jeden ze statków leciał na...

  W podręczniku głównym Cienia Władcy Demonów kwestie religii były ledwie liźnięte. Nie przeszkadzało mi to, bo jakoś nie przepadam za tym tematem w grach. Nigdy nie lubiłem grać kapłanem, a opisy systemów wierzeń, bóstw i bogów jakoś mnie nie wciągały. "Niepewna wiara" trochę zmieniła moje podejście. Dodatek skupia się na rozbudowaniu tła religijnego oraz mechaniki kapłanów na Urth. Znajdziemy tu szczegółowy opis głównych wyznań – od monoteistycznego Kultu Nowego Boga, przez Starą Wiarę i Wiedźmiarstwo, po Kult Czcigodnych Zmarłych czy Mrocznych Bogów. Czytając podręcznik, odniosłem wrażenie, że autor zna się na rzeczy - opisy sprawiają wrażenie sensownych i wiarygodnych, a cała konstelacja układa się w zgrabną sieć powiązań i zależności. Kluczowym elementem mechaniki jest natomiast zróżnicowanie profesji Kapłana. Zamiast generycznego wzorca otrzymujemy warianty mocno zakorzenione w konkretnej wierze. Przekłada się to na unikalne czary, dedykowane tradycje magii oraz odmienn...

  Współczesne wtargnięcie do Trophy Dark? Opuszczone centrum handlowe zamiast gęstego lasu? Taką ciekawą próbę podjął Skrajnie Poczytalny w swoim scenariuszu "Centrum Arkadia". Gracze wcielają się w ekipę urbexowców, którzy po obejrzeniu tajemniczego filmu z opuszczonego, niedokończonego centrum handlowego sami chcą zapuścić się w jego ruiny. Z każdym kolejnym kręgiem schodzą głębiej w paszczę konsumpcyjnego szaleństwa. Sklepy mają półki pełne towarów, pięknych, błyszczących, chcę takie mieć! W cieniu kryją się manekiny. Czy jeden z nich właśnie zmienił pozę? Wtargnięcie jest naprawdę dobrze przygotowane - wszystko zgodnie z proponowaną przez twórców gry strukturą. Kolejne kręgi mają Pytania, Zagrożenia i Pokusy. Do ręki dostajemy też gotowe Traumy i Momenty. Skład jest bardzo estetyczny i przy tym czytelny. Język barwny, ale zrozumiały. Najważniejsze są tu jednak ciary. Opuszczone pomieszczenia, liminalne przestrzenie, klaustrofobia, zagubienie i staczanie się w czeluść deh...

  Pamiętasz, jak kiedyś było magicznie? Jak miałeś dziesięć lat, kończyło się lato, a ty siedziałeś na górce obok boiska? Pachniało suchymi igłami i korą, smakowało wygazowaną oranżadą. Stajesz właśnie na tej górce i patrzysz na popękane asfaltowe boisko. O tym jest Here We Used To Fly. Gra polega na wspólnym tworzeniu scen w dwóch osiach czasowych. Odwiedzacie park rozrywki. Najpierw jako dzieciaki. Jest pełno ludzi, wata cukrowa, głośna muzyka, ekscytacja. Następnie wracacie w to samo miejsce po kilkunastu a może kilkudziesięciu latach. Park już nie działa, musieliście włamać się na jego teren. Taki powrót do bezpowrotnie minionych czasów z dreszczykiem emocji. Mechanicznie to gra kooperacyjna. Nie ma mistrza gry. Każdy wybiera dwa archetypy - jeden dla swojego dzieciaka, drugi dla dorosłego (np. ciekawski -> zdystansowany). Następnie zaczyna się pętla gry. Wybieracie kilka atrakcji (podręcznik zawiera 15 do wyboru) i w każdej z nich: 1. Opisujecie wspólnie atrakcję w czasach ...

  Mothership jako baśniowy horror? Alicja w krainie wiecznej mgły. To się może udać. Fatherfog to kilkudziesięciostronicowa broszura na Panic Engine, która zaprasza graczy do fantastycznej krainy spowitej mgłą. Opowiemy sobie baśnie, ale takie z pierwszych wydań braci Grimm. Mgła przesłania słońce, zwierzęta wyginęły, z mroków wychodzą dziwadła. Mechanicznie to Panic Engine, w którym stres i panika zastąpione są Nadzieją (umiera ostatnia). Zaczynamy z poziomu 100 i każde straszne zdarzenie ją obniża. Nieudany test (rzut k100 poniżej wartości) wywołuje Rozpacz, ale przy okazji odbudowuje pulę Nadziei. No i możemy w końcu wywalić k20. Tu pojawia się ciekawa rzecz - minimalizacja nie tylko liczby typów kości, ale też liczby rzutów. Po niezdanym teście Nadziei wynik tego rzutu jest od razu sprawdzany na tabeli Rozpaczy. Im niższy, tym gorzej. Oznacza to, że wraz ze spadającą cechą zwiększa się szansa na srogie konsekwencje porażki. Podobnie ma się sprawa z walką i zadawanymi obrażeniam...

  "Krainy spowite cieniem" mają najbardziej słoneczną okładkę ze wszystkich cieniowładcodemonicznych podręczników. Słusznie, bo to jeden z jaśniejszych punktów w tej kolekcji. We wpisie o CWD narzekałem trochę na rozdział o świecie. Wydał mi się dość generyczny, sztampowy, z niewielkim potencjałem przygodotwórczym. Ot, taki klasyczny fantaziak, opisany w pięciu zdaniach na krzyż, z którymi nie za bardzo jest, co zrobić. KSC naprawiają ten błąd. Podręcznik opisuje po kolei każde z dziewięciu miast konfederacji. Każde z nich ma bardzo konkretny (może nawet nieco jednowymiarowy) charakter. Miasta: Śmierci, Łańcuchów, Śniące, Złote, Cudów, Rozkładu, Złodziei, Krwi i Bogów dają nam mnóstwo ciekawych miejsc do rozegrania przygód. Historia buntu niewolników - proszę bardzo. Upadłe postapokaliptyczne miasto zniszczone zarazą - mamy to. Bogactwo, spiski i układy na szczytach władzy - jest. Do wyboru, do koloru. Na szczęście opis każdego z miast jest tym razem bardzo konkretny: histori...