Hechłok RPG

  Grupa beztroskich nastolatków wyjeżdża nad jezioro, następuje środek filmu, a na końcu zostaje jedna jedyna Final Girl. Ta gra zaczyna się właśnie w tym momencie. To solówka, w której musisz po prostu przetrwać, rejestrując kolejne godziny swojej walki z maniakiem. Wydarzenia można spisywać, publikować w sieci, ale twórcy gry zachęcają do nagrywania dziennika na dyktafonie (a może nawet w wersji video). Mechanicznie gra opiera się na prostych narzędziach: talii kart, kości K6 oraz wieży Jenga. Kości określają liczbę wyzwań. Talia pełni funkcję wyroczni – ciągnięte karty budują narrację, a Jenga odpowiada za obrażenia - wyciągasz klocek za każdym razem, jak coś ci się stanie. Jak wieża padnie - wykrwawiłaś się i nie żyjesz. Cztery wyciągnięte króle - morderca cię dopadł i... nie żyjesz. No chyba że wcześniej zbierzesz 4 asy. Wtedy wygrywasz ostateczne starcie. Można też doczekać się na przyjazd policji - trzeba tylko 10x wyrzucić 6 (rzucasz co turę). Jak widać, istnieje spore praw...

  Ostatnio wciągnęły mnie miecze i tarcze, ale Izzy i jego kosmiczna gra dla dzieciaków zabrali mnie znowu w kosmos, więc sięgnąłem na półkę z Mothershipami, żeby trochę poumierać w kosmosie. Distress Signals to mała broszura, która zawiera kilka prostych scenariuszy ze wspólnym mianownikiem - odbieracie sygnał SOS i ruszacie na ratunek, a tam... Opcji jest pięć. Jedne lepsze, inne nieco gorsze, ale wszystkie są całkiem zgrabnymi przerywnikami między głównymi misjami. Przygody są króciutkie, mają opisaną sytuację początkową, mapkę, opis kolejnych pomieszczen, atrybuty NPC-ów i przeciwników. Wszystko, co trzeba, żeby rozegrać dwugodzinną sesję, dobrze się bawić i nie zmęczyć. Nikt nie odkrył tu koła na nowo. Historie są dość sztampowe (a może: klasyczne) - jacyś piraci, jakieś szympansy (motyw lepiej ograny w Circle the Flame), nielegalne badania, nadchodząca zagłada. To, co podoba mi się w nich najbardziej, to fakt, że mogą być wykorzystane jako zahaczki. Jeden ze statków leciał na...

  W podręczniku głównym Cienia Władcy Demonów kwestie religii były ledwie liźnięte. Nie przeszkadzało mi to, bo jakoś nie przepadam za tym tematem w grach. Nigdy nie lubiłem grać kapłanem, a opisy systemów wierzeń, bóstw i bogów jakoś mnie nie wciągały. "Niepewna wiara" trochę zmieniła moje podejście. Dodatek skupia się na rozbudowaniu tła religijnego oraz mechaniki kapłanów na Urth. Znajdziemy tu szczegółowy opis głównych wyznań – od monoteistycznego Kultu Nowego Boga, przez Starą Wiarę i Wiedźmiarstwo, po Kult Czcigodnych Zmarłych czy Mrocznych Bogów. Czytając podręcznik, odniosłem wrażenie, że autor zna się na rzeczy - opisy sprawiają wrażenie sensownych i wiarygodnych, a cała konstelacja układa się w zgrabną sieć powiązań i zależności. Kluczowym elementem mechaniki jest natomiast zróżnicowanie profesji Kapłana. Zamiast generycznego wzorca otrzymujemy warianty mocno zakorzenione w konkretnej wierze. Przekłada się to na unikalne czary, dedykowane tradycje magii oraz odmienn...

  Współczesne wtargnięcie do Trophy Dark? Opuszczone centrum handlowe zamiast gęstego lasu? Taką ciekawą próbę podjął Skrajnie Poczytalny w swoim scenariuszu "Centrum Arkadia". Gracze wcielają się w ekipę urbexowców, którzy po obejrzeniu tajemniczego filmu z opuszczonego, niedokończonego centrum handlowego sami chcą zapuścić się w jego ruiny. Z każdym kolejnym kręgiem schodzą głębiej w paszczę konsumpcyjnego szaleństwa. Sklepy mają półki pełne towarów, pięknych, błyszczących, chcę takie mieć! W cieniu kryją się manekiny. Czy jeden z nich właśnie zmienił pozę? Wtargnięcie jest naprawdę dobrze przygotowane - wszystko zgodnie z proponowaną przez twórców gry strukturą. Kolejne kręgi mają Pytania, Zagrożenia i Pokusy. Do ręki dostajemy też gotowe Traumy i Momenty. Skład jest bardzo estetyczny i przy tym czytelny. Język barwny, ale zrozumiały. Najważniejsze są tu jednak ciary. Opuszczone pomieszczenia, liminalne przestrzenie, klaustrofobia, zagubienie i staczanie się w czeluść deh...

  Pamiętasz, jak kiedyś było magicznie? Jak miałeś dziesięć lat, kończyło się lato, a ty siedziałeś na górce obok boiska? Pachniało suchymi igłami i korą, smakowało wygazowaną oranżadą. Stajesz właśnie na tej górce i patrzysz na popękane asfaltowe boisko. O tym jest Here We Used To Fly. Gra polega na wspólnym tworzeniu scen w dwóch osiach czasowych. Odwiedzacie park rozrywki. Najpierw jako dzieciaki. Jest pełno ludzi, wata cukrowa, głośna muzyka, ekscytacja. Następnie wracacie w to samo miejsce po kilkunastu a może kilkudziesięciu latach. Park już nie działa, musieliście włamać się na jego teren. Taki powrót do bezpowrotnie minionych czasów z dreszczykiem emocji. Mechanicznie to gra kooperacyjna. Nie ma mistrza gry. Każdy wybiera dwa archetypy - jeden dla swojego dzieciaka, drugi dla dorosłego (np. ciekawski -> zdystansowany). Następnie zaczyna się pętla gry. Wybieracie kilka atrakcji (podręcznik zawiera 15 do wyboru) i w każdej z nich: 1. Opisujecie wspólnie atrakcję w czasach ...

  Mothership jako baśniowy horror? Alicja w krainie wiecznej mgły. To się może udać. Fatherfog to kilkudziesięciostronicowa broszura na Panic Engine, która zaprasza graczy do fantastycznej krainy spowitej mgłą. Opowiemy sobie baśnie, ale takie z pierwszych wydań braci Grimm. Mgła przesłania słońce, zwierzęta wyginęły, z mroków wychodzą dziwadła. Mechanicznie to Panic Engine, w którym stres i panika zastąpione są Nadzieją (umiera ostatnia). Zaczynamy z poziomu 100 i każde straszne zdarzenie ją obniża. Nieudany test (rzut k100 poniżej wartości) wywołuje Rozpacz, ale przy okazji odbudowuje pulę Nadziei. No i możemy w końcu wywalić k20. Tu pojawia się ciekawa rzecz - minimalizacja nie tylko liczby typów kości, ale też liczby rzutów. Po niezdanym teście Nadziei wynik tego rzutu jest od razu sprawdzany na tabeli Rozpaczy. Im niższy, tym gorzej. Oznacza to, że wraz ze spadającą cechą zwiększa się szansa na srogie konsekwencje porażki. Podobnie ma się sprawa z walką i zadawanymi obrażeniam...

  "Krainy spowite cieniem" mają najbardziej słoneczną okładkę ze wszystkich cieniowładcodemonicznych podręczników. Słusznie, bo to jeden z jaśniejszych punktów w tej kolekcji. We wpisie o CWD narzekałem trochę na rozdział o świecie. Wydał mi się dość generyczny, sztampowy, z niewielkim potencjałem przygodotwórczym. Ot, taki klasyczny fantaziak, opisany w pięciu zdaniach na krzyż, z którymi nie za bardzo jest, co zrobić. KSC naprawiają ten błąd. Podręcznik opisuje po kolei każde z dziewięciu miast konfederacji. Każde z nich ma bardzo konkretny (może nawet nieco jednowymiarowy) charakter. Miasta: Śmierci, Łańcuchów, Śniące, Złote, Cudów, Rozkładu, Złodziei, Krwi i Bogów dają nam mnóstwo ciekawych miejsc do rozegrania przygód. Historia buntu niewolników - proszę bardzo. Upadłe postapokaliptyczne miasto zniszczone zarazą - mamy to. Bogactwo, spiski i układy na szczytach władzy - jest. Do wyboru, do koloru. Na szczęście opis każdego z miast jest tym razem bardzo konkretny: histori...

  To już ostatnia prosta. Wszystko gotowe, złożone, można puszczać, można drukować. Tak bardzo nie chce się już tego czytać kolejny raz. A tam niestety przechodzą największe babole, których nie da się już cofnąć. 1. Skład zrobiony ze starszej wersji. Widziałem to już tyle razy. "Kurde, przecież to było już poprawione". Po czym okazuje się, że składacz nie miał dostępu do ostatniej wersji pliku, brakuje mu ostatnich poprawek i połowę pracy szlag trafił. 2. Sieroty, bękarty, wdowy, szewce. a) sierota – pojedyncza litera na końcu wiersza, b) bękart – ostatni wiersz akapitu pojawia się na kolejnej stronie, c) wdowa – pojedynczy wyraz w ostatnim wierszu akapitu, d) szewc – pierwszy wiersz akapitu jako ostatni wiersz na dole strony. I tu uwaga do sierot – myślniki zostawiamy jako ostatni znak na końcu wiersza i nie przenosimy ich do nowego. 3. Wielokrotne spacje, spacje przed przecinkami i kropkami, podwójne interpunkcje. Jakoś przy przeklejaniu tekstu lubią się wstawić dwie kropki...

  Z badań wynika, że ludzie w Polsce kupują suplementy bez opamiętania. Czy tak samo jest z Suplementem Władcy Demonów? Ten dodatek do podręcznika głównego przypomina mi trochę ziny Carcass Crawler do OSE. Kilka nowych ras, kilka nowych klas, jakiś czar, jakiś magiczny przedmiot. Tu jest bardzo podobnie, chociaż jedno z pochodzeń - niziołek - jest na tyle istotne w świecie CWD, że aż się prosiło, żeby znalazło się w podstawce. Nowe ścieżki eksperckie i mistrzowskie są nawet fajne, ale tu ciśnienie nieco opada, bo już i tak jest ich po prostu bardzo dużo. To samo dotyczy magii. Fajne te nowe czary, ale mamy ich milion. Ekwipunek jest całkiem przydatny - jakaś alchemia, trochę inżynierii. Bomby, destylowane łzy dziewicy, eliksir pomniejszający. Grubo. Zasady korzystania z pojazdów trochę za bardzo zalatują mi tradem. Poradziłbym sobie bez nich "na chłopski rozum", ale jak są, to przecież można użyć. Narzędzia Mistrza Gry są za to trochę losowe - tu jakieś magiczne miejsca, tu a...

  Jednym z największych problemów współczesnego świata są ilustracje do tworzonych przez siebie erpeżków.   Każdy chciałby mieć pięknie ilustrowaną grę, ale profesjonalne usługi są drogie (szczególnie jak naszym największym sukcesem jest zebranie $12 przez rok w modelu PWYW).   Przez moment może przyjść do głowy skorzystanie z AI, ale po pierwsze trzeba się zastanowić, czy jest to w zgodzie z własnymi wartościami, a po drugie czy ma się ochotę spłonąć na stosie. Nie pozostaje nic innego, jak nauczyć się rysować! Tu z pomocą przychodzi JP Coover, którego wychwalałem już przy okazji Star Borga. Jego poradniki dotyczące rysowania bohaterów, potworów, miast, lochów itd. to wspaniałe, łopatologiczne przyborniki, z których można czerpać pełnymi garściami. Pełno przykładów, zerowy próg wejścia. Szczerze polecam. Nie, nie pokażę, co narysowałem.