Hechłok RPG

  Współczesne wtargnięcie do Trophy Dark? Opuszczone centrum handlowe zamiast gęstego lasu? Taką ciekawą próbę podjął Skrajnie Poczytalny w swoim scenariuszu "Centrum Arkadia". Gracze wcielają się w ekipę urbexowców, którzy po obejrzeniu tajemniczego filmu z opuszczonego, niedokończonego centrum handlowego sami chcą zapuścić się w jego ruiny. Z każdym kolejnym kręgiem schodzą głębiej w paszczę konsumpcyjnego szaleństwa. Sklepy mają półki pełne towarów, pięknych, błyszczących, chcę takie mieć! W cieniu kryją się manekiny. Czy jeden z nich właśnie zmienił pozę? Wtargnięcie jest naprawdę dobrze przygotowane - wszystko zgodnie z proponowaną przez twórców gry strukturą. Kolejne kręgi mają Pytania, Zagrożenia i Pokusy. Do ręki dostajemy też gotowe Traumy i Momenty. Skład jest bardzo estetyczny i przy tym czytelny. Język barwny, ale zrozumiały. Najważniejsze są tu jednak ciary. Opuszczone pomieszczenia, liminalne przestrzenie, klaustrofobia, zagubienie i staczanie się w czeluść deh...

Trophy Loom to siostra Trophy Dark (chociaż może bardziej Trophy Gold). Najprościej można napisać, że to opis settingu, ale to byłoby duże niedopowiedzenie. Można grać w Dark w ogóle nie zaglądając do Loom. Można też korzystać z Loom w ogóle nie grając w Trophy. Tak naprawdę to ponad 200 stron tabel losowych inspiracji pogrupowanych w różne tematy, luźno połączone jednym światem. Każda z nich ma 36 opcji opisanych w kilku zdaniach. Co można spotkać w dzielnicy górniczej, w jakie święto przyjechałeś do miasta, jakim Siostrom oddają cześć mieszkańcy, co może cię pożreć w lesie. Jest tego ogrom: kulty, bogowie, święta, rzemieślnicy, eliksiry, dzielnice, legendy, podania. Bardzo przydatne jest zebranie tematów w większe konteksty. Gdybym miał prowadzić jakąś kampanię w mrocznym, tajemniczym, fantastycznym świecie, to z dużym prawdopodobieństwem oparłbym ją o te tabele. Świetna, bardzo inspirująca rzecz. Mam nadzieję, że ukaże się po polsku (chociaż stawiam raczej na Gold, jako bardziej bez...

Rzucaj Nie Gadaj wydali ten podręcznik kilka miesięcy temu i trochę się od niego odbiłem. Po poprowadzeniu Trophy Dark i przeczytaniu Delty Green rozumiem z niego dużo więcej. Jeśli chodzi o mechanikę, to z pewnością przydaje się znajomość jakiejś innej gry z cyklu Dark. W Głębi Zieleni zasady nie są niestety najlepiej wytłumaczone i zajrzenie do Cthulhu Dark albo Trophy może bardzo pomóc w ich zrozumieniu. Jeśli już się je ogarnie, to są bardzo wdzięczne - mocno wpływają na fabułę i pchają akcję w kierunku zatracenia, szaleństwa, coraz głębiej w otchłań Cthulhu. Dodanie do tego elementów z życia prywatnego agentów może wystraszyć bardziej tradycyjnych graczy, ale moim zdaniem ta warstwa wprowadza ciekawy kontrast i pokazuje, jak praca wpływa destrukcyjnie na codzienność. Podstawowy test polega na rzucie pulą k6. Jedną jasną mamy w zasadzie z automatu (jeśli człowiek mógłby to zrobić), drugą można otrzymać, jeśli nasza profesja może się przydać w teście. Kolejną, ale już ciemną, dodaj...

Udało mi się w końcu poprowadzić Trophy Dark. Chociaż początkowo planowałem zacząć od innego wtargnięcia, to jednak Omszała Katedra wydała mi się najlepszym wprowadzeniem do tego systemu. To sztandarowy przykład tego, do czego została stworzona gra. Wchodzimy do lasu, las nas nie chce, las nas gnębi, męczy, morduje. Przed poprowadzeniem obejrzałem na YT dwie sesje z tym właśnie modułem. Jedna z nich poprowadzona przez Jasona Cordovę (autora z The Gauntlet, odpowiedzialnego m.in. za Brindlewood Bay i biorącego udział w pracach nad TD) dała mi świetny obraz tego, jak w oczach twórców powinna wyglądać sesja w Trophy. Nie przepadam za filmami z gier, ale ten przykład warto obejrzeć. Świetnie tłumaczy, jak działa mechanika, jak zadawać pytania graczom i jak budować na nich kolejne sceny. Graliśmy z dwójką graczy i spodziewałem się, że może to być problem, ale okazało się, że dynamika gry szybko nastawia postaci niechętnie do siebie, a im bliżej piątego kręgu, tym bardziej wroga jest to post...

Wczoraj pisałem o Trophy Dark, a dzisiaj w moje ręce wpadła mała gra oparta na tej samej mechanice, ale z inną tematyką i klimatem. Wasz świat się kończy, jesteście potworami, jutro umrzecie, ale macie jeszcze ostatnią okazję pokazać, na co was stać. Mechanicznie jest bardzo podobnie, chociaż znajdzie się tu mechanika walki (dość zawiła). Przygoda podzielona jest na pięć scen, w każdej są pokusy i zagrożenia, momenty. Brzmi znajomo. Są jednak pewne różnice - drużyna ma jedno brzemię, z którym musi sobie poradzić przed końcem dnia. Każda z postaci ma też osobistą motywację, która w ostatniej scenie może zostać zaspokojona kosztem realizacji wspólnego celu. Gra wyraźnie chce skonfliktować postaci i w ogóle tego nie ukrywa. Na koniec dostajemy przykładową ostatnią noc, która może nie jest jakoś niesłychanie porywająca, ale dobrze przedstawia, jak powinna wyglądać rozgrywka i stanowy dobry punkt wyjściowy do tworzenia własnych przygód. Nie będę ukrywał, że oryginalne Trophy Dark zrobiło n...

Kiedy zobaczyłem zdjęcia z Pyrkon byłem przekonany, że Black Monk Games po prostu wystawiło angielskie Trophy Dark, żeby zainteresować grą przed jej wydaniem. Okazało się jednak, że to gotowa polska wersja! Czyli można jednak tak po prostu wziąć i wydać grę! Brawo! Trophy Dark to gra stworzona przez The Gauntlet, bliżej znane u nas z popularnego Brindlewood Bay. Znaleźć w nich można sporo podobieństw - wspólne malowanie scen, sporo pytań do graczy, klimatyczne momenty (wskazówki otchłani), gotowe scenariusze o ściśle określonej strukturze. Tematyka jest jednak zupełnie inna. Tym razem wchodzimy do lasu, który wcale nas tam nie chce. I tak, prawdopodobnie zginiemy. Mechanicznie jest raczej lekko - to tylko kilka testów, rzuty pulą k6, którą budujemy wykorzystując swoje umiejętności, pomoc towarzyszy, pakty z diabłem (kości światła) oraz ryzykując zdrowiem ciała lub umysłu (kości ciemności). Liczy się najwyższy wynik, a jeśli znajdzie się on na kości ciemności i jest wyższy niż aktual...