Bóle redaktora: Zapisy mechaniczne i formatowanie

 

Kolejny temat, który weryfikuję podczas czytania tekstu, to standaryzacja zapisów mechanicznych i formatowania. Wiem, mało elektryzujące, ale za to konkretne.

1. Zapis rzutów kośćmi. 2k6, 2K6, 2d6 - tu jest zawsze najwięcej błędów. Jeśli tekst to tłumaczenie z angielskiego, gwarantuję, że macie w nim pozostawiony skrót od "dice". Warto też zastanowić się, czy jeśli piszecie k6, to na początku zdania to też ma być mała litera. Inna sprawa to uświadomienie sobie różnicy między 2k6 (rzucamy dwa razy k6 i dodajemy do siebie wyniki), a "rzuć dwa razy k6 i wybierz lepszy wynik".

2. Zapis modyfikatorów. +2SIL, +2 SIL, +2 SIŁ – tu też często zdarzają się błędy. Raz jest spacja, raz jej nie ma, znikają i pojawiają się polskie litery. Podobnie wygląda sprawa z zapisem użytego atrybutu w ruchach w PbtA. Raz to +UROK, innym razem + UROK. Spacje lubią psocić.

3. Liczebniki i jednostki miar. Tu nie ma dużej swobody, za to pojawia się sporo błędów.

a) Większość jednostek oddzielamy od liczby spacją, czyli 10 kg, a nie 10kg. Wyjątkiem są % i stopnie C, czyli 10°C i 20%. Chociaż po użyciu nawiasu pojawia się spacja, czyli (10–20) %.

b) Zapis zakresów zawsze piszemy bez spacji. Użyć można dywizu albo półpauzy (o tym później), czyli 1–13 albo 1-13, ale nie 1 - 13.

c) Wartości liczbowe w treści: cyfry dla zapisów mechanicznych (3 pkt Obrażeń), słownie w narracji (trzech strażników).

d) Waluty w języku polskim zapisujemy ze spacją i po liczebniku, czyli:
123 PLN; 123 zł | błędne są zapisy 123PLN; 123zł
50 $ | błędne są zapisy $50, 50$

4. Formatowanie tekstu: pogrubienie, pochylenie, wielkie litery. Tu najważniejsza jest konsekwencja. Jeśli tytuły dzieł piszemy italikami, to wszystkie. Jeśli nazwy atrybutów piszemy wielkimi literami, to zawsze. Błędy pojawiają się bardzo często na granicach formatowania. Raz pojawia się wyboldowany Atut: razem z dwukropkiem, a już dwie sekcje niżej Atut jest boldem, ale dwukropek już nie. Często pojawia się błąd w zapisie elementów ekwipunku: pierwszy jest wielką, pozostałe już małą.

Ekwipunek: Berdysz, tarcza

5. Dywiz, półpauza, pauza.

a) Dywiz (łącznik) to najkrótszy znak. Wygląda tak: -
Służy to oddzielania zakresów (7-9), łączenia wyrazów oraz ich części bez pauzy, np. biało-czerwona. Występuje też w skrótowcach (NPC-a) i kodach cyfrowych (K-123). To teoretycznie inny znak niż minus, ale w praktyce na komputerze używa się ich zamiennie. Nie służy do wtrąceń.

b) Półpauza (en dash) to najczęściej stosowany znak. Wygląda tak: –
Również może oddzielać zakresy (wtedy bez spacji), ale też: rozpoczyna dialog, odpowiada za wtrącenia, dopowiedzenia.

c) Pauza (em dash, myślnik) to najdłuższy znak. Wygląda tak: —
W tekstach polskich coraz rzadszy. Warto zwrócić na niego uwagę w tekstach po angielsku – tam jest podstawą, w dodatku bez spacji po obydwu stronach.

Wiem, wiem – czepialstwo.