Hechłok RPG

  The Sleeper Crew to dwie lustrzane ulotki do Mothership. Jedna z nich to oficjalna korporacyjna broszura, a druga zawiera ręczne dopiski jednego z pracowników - członka "śpiochów" - załogi wynajmowanej klientom w stanie cryosnu. Do obudzenia, jak będą potrzebni. Ulotki zawierają krótkie opisy oraz tabele losowe: jak znalazłeś się w załodze śpiochów, ile lat spędziłeś w komorze, czy wiesz dokąd zmierzacie, jakie uzgodniliście wynagrodzenie oraz krótkotrwałe efekty po wybudzeniu (pozytywne i negatywne). Wszystko pomysłowe i z poczuciem humoru. Fajny pomysł na urozmaicenie jednostrzału - dzięki tej podwójnej formie podany z klasycznym matkostatkowym uśmieszkiem przez zaciśnięte zęby. Wykorzystam przy następnej okazji.

  a town called MALICE to story gra, w której gracze opowiadają wspólnie bardzo konkretną historię. Małe odcięte od świata miasteczko szykuje się do ważnego wydarzenia i nagle pojawia się ciało. Trup, który może pokrzyżować wszystkim szyki. Pamiętacie Twin Peaks? Mechanicznie to bardzo ustrukturyzowana zabawa. Najpierw tworzymy postacie graczy w ramach kilku archetypów (władza, przyjezdny itp.), każdy z nich ma przypisane do siebie miejsce i NPCa. W ten sposób powstaje miasteczko z mieszkańcami i punktami na mapie. Następnie ustalamy trzy filary: Ciało, Wydarzenie, Mrok. Rozpoczyna się gra. Fabuła podzielona jest na dwa akty i kulminację. Celem jest odkrycie tajemnicy związanej z Ciałem, doprowadzenie do tego, żeby Wydarzenie się odbyło (i odniosło sukces) oraz pokonanie tego, co kryje się w Mroku. W każdym z aktów gracze po kolei odgrywają sceny. W każdej z nich jeden gracz jest narratorem (spotlight player) i decyduje o tym, co jest tematem sceny - rozwiązanie jednego z filarów, ...

  Paranormal Evidence to specjalna nagroda na zbiórce Liminal Horror Polska - wspierający zostali postaciami w grze. Broszura skupia się wokół kanału You Tube, na którym społeczność wrzuca filmiki z niesłychanymi historiami z całego świata. Można je wykorzystać jako zahaczki albo materiały pomocnicze w innych tajemnicach. Najciekawszym fragmentem są opisy filmów z różnych stron świata. To krótkie opisy tajemniczych historii, a niektóre z nich są naprawdę niepokojące. Miałem gęsią skórkę. Świetna robota. Kolejna część to statystyki stworów, które się w nich znalazły. I tu wielka nadnaturalna zagadka - pojawia się postać z filmu, którego nie ma na liście (kołysanka) Clou programu to opisy postaci/wspierających. Każda z nich otrzymała swoją stronę, są opisane w sposób ciekawy i dający pole do popisu. Ostatni rozdział to paranormalna Polska. Te filmiki wypadają nieco bladziej - są krótsze i nie tak przerażające jak "światowe", ale wiadomo - bo to Polska, nie elegancja Francja To...

  "Quien correr se propone, a tropezar se dispone" - czyli w bardzo wolnym (!) tłumaczeniu: "co nagle, to po diable". Kolejny dodatek do Liminal Horror Polska to świetny przykład na to, że warto spieszyć się powoli. Broszura na tylnej okładce opisuje siebie jako tajemnicę, ale to bardziej zbiór inspiracji krążących wokół meksykańskiego kultu La Santa Muerte. Ludzie modlą się o ochronę przed śmiercią, ale ceną za to jest ofiara z "niepotrzebnego życia". Krwawym sercem tego materiału jest Nocny Targ rozkładający się co noc w betonowym korycie wyschniętej rzeki. Można na nim kupić przeróżne dziwactwa - narkotyki przyrządzone z ususzonych mózgów, figurki szeptów i pamiętniki morderców. Poza tym dostaniemy jeszcze tabelę zdarzeń losowych, pokłosia, postacie niezależne i motywy na sesję (to trochę zahaczki, trochę pomysły na przygody). Skład jest pomysłowy i estetyczny - na pierwszy rzut oka tło może się wydawać zbyt agresywne, ale nie miałem problemu z czytani...

  WE ARE THE ONE to największy samodzielny dodatek do Liminal Horror Polska . Kręci się wokół teorii spiskowych, deep state i grupy zapaleńców zbierających się na forach internetowych. Początkowe rozdziały to lore - czym jest ukryty rząd, kto pociąga za sznurki, kim są ONE, jak się komunikują, w jaki sposób pozyskują informacje. Uzupełnieniem jest mechanika wyświetleń - po każdej misji postacie graczy publikują posty o swoich dokonaniach i Prowadząca przyznaje im lajki - mogą później wykorzystywać fabularnie swoją popularność. Podręcznik zawiera 4 tajemnice układające się w kampanię: - w pierwszej pojawia się sklep ze słodyczami, znikają dzieciaki, coś dziwnego dzieje się w podziemiach centrum handlowego (pamiętacie 3. sezon Stranger Things?) - druga dotyka tematu andrenochromu - cennej substancji pozyskiwanej z ludzi - w trzeciej tajemnicza stacja radiowa nadaje zanikającą prośbę o pomoc. Co dziwnego dzieje się na częstotliwości 191.9? - czwarta to scenariusz 1 na 1, w którym boha...

  Moje zdanie na temat dodatków do Shadowdark nie jest zbyt pochlebne. Szczególnie ekran MG i dodatek o graniu solo sprawiały wrażenie zrobionych na kolanie i lekkiego skoku na kasę. Seria Cursed Scroll nadrabia to jednak z nawiązką. Druga część to podróż przez piaski pustyni. Znowu otrzymujemy: - sporą mapkę heksową wypełnioną ciekawymi miejscami, - scenarusz dla 4-6 poziomowych postaci w żelaznej fortecy umieszczonej nad kopalnią pełną umęczonych niewolników, - nowe klasy postaci - jeźdźców pustyni, Ras-Godai (zamaskowanych magów-zabójców) i gladiatorów walczących na wypalonych słońcem arenach, - ekwipunek (w tym broń), - zasady: walki na arenach, trucizny, wierzchowce, - nowe pustynne stwory (są nawet wielbłądy). Osobiśnie nie przepadam za sandałami i dromaderami w erpegach, ale wiem, że ten krajobraz ma swoich fanów. W wydaniu Cursed Scroll może się naprawdę podobać.

  Liminal Horror Polska oprócz autorskich scenariuszy polskich twórców wypuściło kilka tłumaczeń. Jednym z nich jest Martwy Księżyc i, o matko, ale to jest szalona przygoda! Budzisz się w rozbitym samochodzie, w kieszeni masz zdjęcie kobiety i notatkę napisaną do siebie. Znajdź ją, uratuj ją, nie rozmawiaj z ludźmi (to nie są ludzie). Na niebie świeci czerwony księżyc, w miasteczku dzieją się dziwne rzeczy, na szczęście na mapie masz zakreślone jakieś miejsca - markerem, który widać tylko w czerwonym świetle. To przygoda o odkrywaniu przeszłości, składaniu kolejnych fragmentów układanki, której pełen obraz może być naprawdę przykry. Gdzieś w pokoju obok ktoś gra w Silent Hill albo ogląda Memento z kasety VHS. Klimat jest gęsty jak krew, szalony, chaotyczny, wszystko się sypie i rozkłada. Jest trochę smaczków - jak zapisany na kartce numer telefonu, pod który należy zadzwonić po wskazówki. Nie jest to wyjaśnione w grze, ale sprawdziłem - pod tym numerem automatyczna sekretarka odgr...

  Ten scenariusz ma piękny tytuł i piękną treść. W kolejnej odsłonie Liminal Horror Polska otrzymujemy nieco poetycki dramat społeczny z elementem horroru. "Dwoje ludzi o skomplikowanej relacji decyduje się na przeprowadzkę do Domu nad Jeziorem – z dala od rodziny, znajomych i dawnych problemów. Dom, choć stary i zaniedbany, ma w sobie coś… obiecującego… wnętrza wymagają remontu, lecz da się tu zamieszkać. Problemem jest zagracony strych z zablokowanymi drzwiami i piwnica zalewana wodą. Przez chwilę wszystko wydaje się sielskie i takie miłe… dopiero po jakimś czasie, zaczynają dziać się rzeczy trudne do wytłumaczenia. Przedmioty zaczną zmieniać miejsce położenia, a z czasem nawet znikać bez śladu. Do skrzynki pocztowej trafiają listy nie wiadomo skąd." Nie ukrywam, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego scenariusza. Po pierwsze jest świetnie napisany. Czytało mi się go z ogromną przyjemnością. Po drugie jest naprawdę przemyślany, a wszystkie elementy układają się w sensowną d...

  W "Bocznicy" udało się w 100% zachować skupienie. Ten kolejny (kolejowy) scenariusz do Liminal Horror Polska ma dokładnie 6 stron. To historia katastrofy podczas budowy metra, która przenika do rzeczywistości i nasi bohaterowie mają okazję (są zmuszeni) się z nią zderzyć. Struktura jest bardzo konkretna. Przechodzimy kolejno przez akty: Drogę, Wycieńczenie, Przebudzenie i Epilog. Między nimi następują kolejne etapy Wymazania (tracimy zmysł albo część ciała). To kolejny przykład tego, że autorzy polskich scenariuszy do LH sięgają po bardzo zróżnicowane, i odległe od źródłowego OSR, formy. Bocznica to coś na kształt współczesnego Trophy Dark. Początkowe pytania do graczy, kolejne kręgi/akty, granie przeciwko sobie, zmierzanie w stronę katastrofy. Myślę, że ten eksperyment może się udać przy stole. Podobnie jak w Trophy sprawczość graczy jest ograniczona i główna oś fabularna to wagonik metra, ale liczą się tu klimat, niepokój, nieznane. Ciekawy eksperyment.

  "Cienie przeszłości" to jeden z większych scenariuszy do Liminal Horror - broszura ma aż 28 stron - i to, wbrew pozorom, może być jego drobna wada. Sytuacja wyjściowa jest bardzo ciekawa. Stare zakłady chemiczne, w których budynkach obecnie znajduje się szkoła. Chemia jako źródło nieznanego. Dzieciaki, które tracą kolejne zmysły. To naprawdę świetne pomysły. Zostały jednak trochę przysypane mnogością warstw i wątków pobocznych. Zahaczek jest aż 10 do wyboru, NPCów, rezonujących artefaktów podobnie. Są dodatkowe miejsca - szpital psychiatryczny, willa, las, podziemia, a w nich dziwna istota/plaga, duch chemika, jego córki, duchy ofiar. Dużo tego. Żeby nie było - wszystko przygotowane naprawdę porządnie - atrybuty, ładne i składne opisy. To podejście przypomina mi trochę scenariusze do Zewu Cthulhu - ta mnogość miejsc, osób, wątków, szczegółowość opisów, skomplikowane relacje między osobami i faktami. Jestem przekonany, że na podstawie tego scenariusza można poprowadzić świe...

  "Story-telling mints" to pomysłowe małe pudełeczko wypełnione kolorowymi kartami. Po jednej stronie są postaci. Każda ma imię, rasę i klasę, mocne strony, słabości i sprzęt. Na dole karty wynik "rzutu kostką" w świetnej wersji z tymi wszystkimi "tak, ale", "nie, i". Po drugiej znajduje się zestaw: cel, miejsce, przeszkoda, zwrot akcji. Cała procedura jest bajecznie prosta: 1. MG losuje 4 karty i bierze z nich po kolei cel, miejsce, przeszkodę i zwrot akcji - to aż 255 tys. kombinacji. 2. Gracze losują swoje postaci. 3. MG tworzy pierwszą scenę, gracze mówią, co robią. 4. Jeśli sytuacja jest niejasna, ciągną kartę i sprawdzają wynik (tak, ale) 5. Ich mocne strony zwiększają pozytywny efekt, słabości budują napięcie, a sprzęt podpowiada, jakie wypasione rzeczy mogą robić. Archmage Arispen to polski twórca, który wypłynął na szerokie zagraniczne wody. Możecie go znać z Niezbędnika do 5. edycji DnD, ale też z innych "metalowopudełkowych"...

  "Świnie" to brutalistyczny dramat społeczny w stylu Smarzowskiego. Betonowe mury ubojni, ryk zwierząt, brud, ból i ludzie. Prawdziwym horrorem są tu ludzie. Wcielamy się w imigrantów zarobkowych z Ameryki Południowej, którzy podążając za marzeniami albo uciekając przed problemami trafili na Podlasie - do ubojni, która staje się dla nich obozem pracy. Nie ma tu nawet odrobiny fantastyki, stworów z innych wymiarów. Potworami są współpracownicy, brygadziści, szef, bezwzględny właściciel. Scenariusz wprowadza swój własny zegar zagłady - ześwinienie. Im wyższe, tym rzeczywistość staje się brutalniejsza. Konkretne wydarzenia wyznaczają podział na trzy akty, a autor podaje kilka możliwych rozwiązań/wyjść z sytuacji, w żaden sposób ich nie narzucając. Widać tu bardzo otwarte podejście do prowadzenia fabuły. Materiał przygotowany jest szczegółowo i konkretnie. Znajdziemy tu kilka tabel losowych, stronnictwa, NPCów, pokłosia dopasowane do tematyki oraz szczegółowy rozkład dnia - bard...