Hechłok RPG

  Kolejna miniaturka do Liminal Horror to bardzo niepokojący horror zamknięty w wielorodzinnym budynku. Na ścianie pojawia się tajemnicza dziura, rośnie, przyciąga, wciąga. Wątek główny kojarzy mi się bardzo z horrorem Czyj to dom, ale otoczenie jest jednak zupełnie inne - stara nowojorska kamienica, dziwni sąsiedzi, każdy coś wie, tajemnice i zło. Ulotka ma dwie strony, zawiera opis sytuacji, stwora/zjawisko oraz katalog NPCów i tego, co można z nich wyciągnąć. Skład jest czytelny i estetyczny, natomiast tym razem do tekstu wkradło się sporo błędów i literówek - warto byłoby je poprawić. PS Mam wrażenie, że materiały od twórców spoza Polski dużo bardziej trzymają się konkretnego liminalnego klimatu i tematu. "Nasze" scenariusze mają dużo większy rozstrzał - od wręcz zewocthulowych po społeczne body horrory.

  Latarnia ma doskonałą okładkę. Nie dość, że jest świetna graficznie, to jeszcze idealnie oddaje charakter Liminal Horror . A wnętrze? W końcu najbardziej liczy się wnętrze. Wnętrze przyprawia o zawrót głowy. Niestety dosłownie. Wersja z czerwonym tekstem jest dla mnie zupełnie nie do przeczytania i wywołuje vertigo jak w filmie Hitchcocka. Na szczęście wyszła też wersja z białą czcionką i ta jest dużo łatwiejsza do przyswojenia. Do treści nie mogę się jednak przyczepić. Światło latarni przyciąga dzieciaki, a tajemniczy byt próbuje ukraść ich sny, a te sny to koszmary, więc nic z tego, ale te koszmary przyciągają jeszcze inny, mroczniejszy byt, który wywraca wszystko na drugą stronę i robi się taki upside down, i... to wszystko w jednym zdaniu, z zapartym tchem. Dobre to i naprawdę czuć punkty odniesienia - Latarnia, Miasto zaginionych dzieci, Sandman. Mistrzostwo kryje się w formie. Pomimo narzekań na czytelność, muszę powiedzieć, że skład robi wrażenie i oddaje klimat gry. A już...

  Żegnajcie zasięgi. Zła miłość swoją okładką przyciąga uwagę, ale też wprowadza w błąd. To nie dodatek o zakazanych igraszkach, a horror o zniewoleniu, obsesji i kontroli. Scenariusz został zaplanowany do rozegrania jeden na jeden - dla postaci gracza i prowadzącej. PG umawia się na randkę, a następnie budzi się w obcym miejscu przykuta do grzejnika. Rozgrywka polega na próbie uwolnienia się i ucieczki, zegar odmierza kolejne coraz niebezpieczniejsze spotkania z oprawcą, ale też z kimś innym - tajemniczym obserwatorem (to moim zdaniem najciekawszy twist w tej historii). Scenariusz napisany jest w sposób zrozumiały i konkretny. Poszczególne sekcje są jasne i odhaczają kolejne elementy: pomysł, zegar, stronnictwa, pokłosie, zahaczki, wskazówki, opis pomieszczeń w domu-więzieniu. Moim zdaniem potencjalny problem pojawia się dalej. Tabele Emocji mają zbudować podłoże emocjonalne między porywaczem a ofiarą. Trudna przeszłość, perwersje, historie miłosne, pragnienia - to wszystko pogłęb...

  "Przyczajony" to zgrabna miniaturka do Liminal Horror - przeprowadzasz się do nowego domu, na nową ulicę, ale... oni cię tam nie chcą. W domu dzieją się dziwne rzeczy, odkrywasz kolejne wskazówki na to, że stało się tu coś mrocznego. To coś zaczyna dziać się znowu. Broszura ma dwie strony, które zawierają praktycznie wszystko, co potrzebne, żeby poprowadzić sesję - są zahaczki, zegar zagłady, NPCe, pomieszczenia pełne ciekawych przedmiotów i wskazówek. Idealne na szybkie spotkanie 1 na 1, bez większego przygotowania.

  Od razu pomyślałem sobie "nie, to nie może dobrze zagrać na Liminal Horror , to nie ta konwencja, nie ta tematyka". Ale może i może. Od razu powiem, że koncepcja i punkt wyjścia są absurdalne. Po porażce w walce z hrabią Mina Harper spotyka Podróżnika w Czasie i przenoszą się 100 lat w przód, żeby pokonać Draculę, gdy ponownie wyłoni się z ukrycia (dlaczego akurat wtedy?). W międzyczasie zamek zostaje zburzony, a na jego miejscu powstaje hotel, który komercyjnie wykorzystuje legendę krwiopijcy. No dobra, absurdalne, ale fajne. Aspekty techniczne są dużo bardziej liminal horrorowe niż się spodziewałem - zamknięta przestrzeń (burza śnieżna odcina hotel), mroczne labirynty korytarzy, katakumby. Zamek żyje własnym życiem - NPCe mają swoje zachowania i zajęcia; różne stronnictwa mają określone cele, do których dążą. Zegar zagłady skutecznie podnosi poprzeczkę i przyspiesza tętno. Od strony organizacji treści, procedury i narzędzi do poprowadzenia scenariusza wygląda to naprawdę ...

  Wielkimi krokami zbliża się Pyrkon i zamiast pisać, dlaczego tym razem się na niego nie wybieram (w dużym skrócie: strasznie mnie ostatnio wymęczył), napiszę o czymś, co bardzo mi się spodobało: Thousand Empty Light - module solo do Mothership. Broszura w formie instrukcji dla pracownika wprowadza nas w historię bazy planetarnej, w której należy przywrócić zasilanie we wszystkich podoceanicznych sekcjach. Krok po kroku dowiadujemy się, jak wygląda stacja, jak przebiega procedura, jakie możemy spotkać zagrożenia oraz w jaki sposób rejestrować postępy. Każdy z tych elementów (wzbogacony o obrazkowo-słowną wyrocznię) dobudowuje kolejne warstwy fabuły i służy do generowania inspiracji. Tu mam delikatne zastrzeżenie - procedura mogłaby być opisana trochę konkretniej i jaśniej. Odyseja Olbrzyma robi to z pewnością lepiej. Na specjalne wyróżnienie zasługuje natomiast forma. Całość wygląda jak niedorobiona kserówka z lat 80-tych. Pomimo braku kolorów ten podręcznik wygląda naprawdę wspan...

  Kaja Solska przygotowała poradnik dla osób, które chciałyby mistrzować, ale trochę się boją. Powstał na podstawie ankiety, w której pierwsza część odpowiadała na pytania dotyczące tego, co powstrzymuje graczy przed przejściem na drugą stronę stołu, a druga to porady aktywnych mistrzów gry, które odpowiadają na te wątpliwości. Broszura podzielona jest właśnie według konkretnych obaw na zasadzie: "osoby grające nie pójdą za głównym wątkiem" albo "nie poradzę sobie z opisami". Pod nimi znajdują się przemyślenia dotyczące poszczególnych problemów i porady jak sobie z nimi poradzić. Całość napisana jest lekko, dobrze się ją czyta, chociaż moim zdaniem nie jest dla osób, które są świeżakami w hobby - raczej dla osób, które już mają za sobą kilka sesji u kogoś i chciałyby teraz spróbować poprowadzić swoją grę. Porady są konkretne i trafne, ale trzeba już trochę rozumieć, co się pod nimi kryje. Warstwa graficzna całkowicie mnie ujęła. Okładka jest świetna, a skład, dobór ...

  Koszmary Kanady to kolejny pełny inspiracji dodatek do Liminal Horror Polska . Gorb Giggums to podróżnik i odkrywca, a to, co wpadło w nasze ręce, to jego podręczny dziennik, pełen informacji o tajemniczych postaciach, miejscach, stworach i przedmiotach, z którymi miał do czynienia podczas podróży po Kanadzie. Pamiętacie skórzany notatnik Johna Winchestera z Supernatural? To właśnie coś takiego. Na kartach broszury znajdziemy m.in. tajemniczy kult Płaczącego Świętego, próbujący wskrzesić pradawny koszmar; złowrogą istotę przypominającą drzewo; stary młyn i Stracha Na Wróble z innego wymiaru; budkę telefoniczną, która odzywa się głosem zmarłej ukochanej osoby i przekazuje ważną informację; czarne jezioro i dziurę bez dna, która wzywa cię, żeby do niej wskoczyć. Pomysły są intrygujące i niepokojące. Mają jednak klimat, który bardziej pasuje mi do appalaskiego horroru. Wydaje mi się, że część z nich lepiej sprawdziłaby się w Potworze Tygodnia niż w Liminal Horror. Z drugiej strony t...

  Home by Dark to kolejna story gra oparta na zasadach bardzo przypominających 'a town called MALICE'. Wspólna gra bez MG, budowanie fabuły oparte na trzech filarach, sesja podzielona na dwa akty i wielki finał. Konwencja jest jednak inna - grupka przyjaciół w małym miasteczku odkrywa tajemniczego przybysza i broni go przed niebezpieczeństwem. Tak, to E.T. + Stalowy Gigant + Stranger Things (wątek Nastki). Zasady są bardzo podobne, ale nie identyczne. Większy nacisk położony jest na relacje. Postaci mają karty nadziei i odpowiedzialności, deklarują swoje lęk i wstyd. Odgrywanie tych kart pozwala na zdobywanie punktów postaci, które można później wykorzystać do budowania puli kości. Karty settingu też są nieco inne - filary to: Tajemniczy przybysz, Pościg i Niebezpieczeństwo. Każdej z nich odpowiadają inne kości puli graczy - nadziei albo odpowiedzialności. Oprócz kart miejsc wykorzystywać można także zasoby (latarka, rower, krótkofalówka). Mam wrażenie, że reguły są tu opisane ...

  The Sleeper Crew to dwie lustrzane ulotki do Mothership. Jedna z nich to oficjalna korporacyjna broszura, a druga zawiera ręczne dopiski jednego z pracowników - członka "śpiochów" - załogi wynajmowanej klientom w stanie cryosnu. Do obudzenia, jak będą potrzebni. Ulotki zawierają krótkie opisy oraz tabele losowe: jak znalazłeś się w załodze śpiochów, ile lat spędziłeś w komorze, czy wiesz dokąd zmierzacie, jakie uzgodniliście wynagrodzenie oraz krótkotrwałe efekty po wybudzeniu (pozytywne i negatywne). Wszystko pomysłowe i z poczuciem humoru. Fajny pomysł na urozmaicenie jednostrzału - dzięki tej podwójnej formie podany z klasycznym matkostatkowym uśmieszkiem przez zaciśnięte zęby. Wykorzystam przy następnej okazji.

  a town called MALICE to story gra, w której gracze opowiadają wspólnie bardzo konkretną historię. Małe odcięte od świata miasteczko szykuje się do ważnego wydarzenia i nagle pojawia się ciało. Trup, który może pokrzyżować wszystkim szyki. Pamiętacie Twin Peaks? Mechanicznie to bardzo ustrukturyzowana zabawa. Najpierw tworzymy postacie graczy w ramach kilku archetypów (władza, przyjezdny itp.), każdy z nich ma przypisane do siebie miejsce i NPCa. W ten sposób powstaje miasteczko z mieszkańcami i punktami na mapie. Następnie ustalamy trzy filary: Ciało, Wydarzenie, Mrok. Rozpoczyna się gra. Fabuła podzielona jest na dwa akty i kulminację. Celem jest odkrycie tajemnicy związanej z Ciałem, doprowadzenie do tego, żeby Wydarzenie się odbyło (i odniosło sukces) oraz pokonanie tego, co kryje się w Mroku. W każdym z aktów gracze po kolei odgrywają sceny. W każdej z nich jeden gracz jest narratorem (spotlight player) i decyduje o tym, co jest tematem sceny - rozwiązanie jednego z filarów, ...